منطقه‌ آسیای مرکزی و خزر به دلیل دارا بودن منابع عظیم انرژی توسط کشورهای وارد کننده انرژی بسیار مورد توجه قرار گرفته است. به ویژه این توجه بعد از فروپاشی شوروی از ناحیه اروپا بیشتر شده بود زیرا اروپا به دلیل وابستگی به منابع انرژی و بیش از همه خطوط انتقال انرژی روسیه، همواره احساس ضعف می‌کند. از این‌رو کشورهای اروپایی به سوی متنوع کردن منابع انرژی متمایل شده و سرمایه‌گذاری­ های بسیاری در این عرصه انجام داده­ اند. این روند با بحران گازی روسیه و اوکراین در زمستان سال ۲۰۰۷ تشدید شد. در این فرآیند نام دو خط لوله بیش از همه به چشم می‌خورد: «ناباکو» و «ترانس خزر» که هر دوی این خطوط لوله می­توانند در آینده در تامین گاز اروپا ایفای نقش نمایند.

بر اساس آخرین گزارش آژانس بین المللی انرژی (IEA)تحت عنوان : “گاز ۲۰۱۹” کارشناسان حوزه انرژی پیش بینی می‌کنند که تا سال ۲۰۲۴، ترکمنستان با تحویل بیش از ۴۵ میلیارد متر مکعب در سال بزرگترین کشور صادر کننده گاز به چین خواهد بود. این در حالی که روسیه سالانه ۳۵ میلیارد متر مکعب گاز به چین صادر خواهد کرد.

با فروپاشی اتحاد شوروی و استقلال ترکمنستان، تاکنون روابط گازی دو کشور فراز و فرود‌های زیادی داشته است. در ابتدای استقلال ترکمنستان، این کشور به سیستم انحصاری انتقال گاز روسیه وابسته بود و این امر چانه‌زنی آن را برای تعیین قیمت گاز کاهش می‌داد. ولی به تدریج با ساخت خطوط لوله جدید و همکاری با کشورهای همسایه و دیگر کشورها، توانست وابستگی خود را به بازار گاز روسیه کمتر کرده و قدرت چانه‌زنی خود را برای تعیین قیمت گاز در برابر مسکو و در سطح بین‌المللی بالاتر ببرد.